Indexbeleggen of actief beheer: kwestie van geloof?

Wie de beleggerstijdschriften volgt, kan het niet gemist hebben. Er vindt een discussie plaats tussen aanhangers van indexbeleggen (ook wel passief beheer genoemd), en aanhangers van actief beheer. In dit artikel worden de argumenten voor beide stromingen besproken. Tot slot wordt een conclusie getrokken. Een voorlopige, want er vinden zeer geregeld onderzoeken plaats die meer licht werpen op deze discussie.

De argumenten voor indexbeleggen

Indexbeleggers menen dat de beste beleggingsrendementen behaald worden door te beleggen in een passieve investering in een beursindex (zoals de AEX) of een of benchmark (zoals de MSCI wereld of de JP Morgan Government Bond index). Zij argumenteren dat het onmogelijk is structureel deze indexen te verslaan. Beleggers die dit wel proberen, maken kosten die van het rendement afgaan.

De voorstanders van indexbeleggen zijn volop te vinden in de wetenschap. Vanaf de jaren ’70 deed de Efficiente Markt Hypothese (verder: EMH) opgang. Het is niet overdreven te stellen dat een groot deel van de beleggingstheorie op deze hypothese gebaseerd is. De gedachte is simpel: markten zijn efficiënt. Waarom? Het enorme aantal deelnemers maakt dat alle beschikbare informatie verwerkt wordt in de gehanteerde prijzen. Nieuws over bijvoorbeeld een bedrijf is onmiddellijk in de prijs verwerkt. Het is dus onmogelijk de markt te verslaan, anders dan met geluk. Een zeer bekend boek over dit onderwerp is het in 1973 verschenen ‘A random walk down Wall Street’ van Burton Malkiel.

Wat wijzen onderzoeken uit? Inderdaad lijkt de EMH in grote lijnen correct te zijn. Er zijn de afgelopen 30 jaar veel onderzoeken gedaan waaruit blijkt dat beleggingsfondsen de index niet weten te verslaan. Dus … geen actief beheer?